Fonterutoli Chianti Classico 2024

Fonterutoli Chianti Classico 2024, de echo van de stenen

In deze Chianti Classico zit een typisch Toscaanse manier om frisheid, fruit en structuur samen te laten gaan. De Fonterutoli 2024 steunt op Sangiovese, aangevuld met Colorino en Malvasia Nera, en krijgt daarna twaalf maanden rijping in Franse eikenvaten. Ik raad hem aan voor wie op zoek is naar een rode wijn met karakter maar toch helder blijft, waarbij het rijpe fruit noch de zuurgraad noch het reliëf van het terroir verhult.

De heuvels van Fonterutoli en hun rotsachtige terroir

De kelder van Mazzei ligt op het Castello di Fonterutoli, in de provincie Siena, in het hart van de Chianti Classico. De DOCG-appellatie krijgt hier vorm op hellingen die de Val d’Elsa overheersen, op een hoogte tussen 220 en 550 meter. Het domein roept een familiegeschiedenis op die verbonden is met Ser Lapo, aan wie de bron het eerste gebruik van de term 'chianti' toeschrijft om een Toscaanse wijn aan te duiden. Deze historische diepgang geeft de fles context, zonder de aandacht af te leiden van wat ze vandaag uitdrukt.

De wijn komt van 120 percelen met rotsachtige bodems, gekenmerkt door kalksteen en zandsteenblokken. Deze grond, samen met de ligging van de wijnstokken en het microklimaat, verklaart de bijnaam 'wijn van de stenen' die aan de Fonterutoli is gegeven. Het onderhoud van de wijnstokken en de wijnoogst gebeuren met de hand; de oogst verloopt in meerdere doorgangen zodat de druiven in optimale rijpheid in de kelder aankomen. De assemblage van de jaargang 2024 bestaat uit 90 % Sangiovese, 5 % Colorino en 5 % Malvasia Nera. Na 16 tot 18 dagen gisting en maceratie bij gecontroleerde temperatuur wordt de wijn twaalf maanden gerijpt in eikenvaten, waarvan 40 % nieuwe vaten.

In het glas heeft hij een intens robijnrode kleur. De neus combineert subtiele noten van rijpe kers en zwarte pruim met een vleugje kruiden, en daarna een aardse ondertoon die aan bosgeuren doet denken. In de mond is de textuur zijdezacht; de goed geïntegreerde tannines geven stevigheid zonder het geheel te verharden, terwijl een frisse zuurgraad de structuur draagt en de indruk van fruit verlengt. De rijping brengt een subtiele vanillenuance, eerder op de achtergrond dan op de voorgrond. Ik vind dit evenwicht tussen fruit, frisheid en hout bijzonder interessant voor een wijn die vooral uit Sangiovese bestaat: hij behoudt zijn pit en biedt tegelijk voldoende volume om bij een maaltijd te passen.

Aan tafel, de frisheid van de Chianti Classico

Ik zou het serveren bij gegrilde witte vleessoorten, pasta of rood vlees, zoals de ingetogen tannines en de frisse zuurgraad suggereren. Een bord pasta met een saus met aardse tonen zou aansluiten bij het profiel, terwijl rood vlees de structuur beter tot zijn recht laat komen. Dit is een fles om open te trekken tijdens een gezellige maaltijd, wanneer je zin hebt in een Toscaanse rode wijn die begeleidt zonder te domineren. Laat hem even in het glas staan zodat het fruit en de kruiden zich laten zien, en neem daarna de tijd om dit verloop te volgen, van intens robijnrood tot nuances van steen en bos.